بر اساس مطالعات مختلف، یوگا می‌تونه از طریق مکانیزم‌های فیزیولوژیکی و عصبی در بهبود برخی از اختلالات گوارشی مؤثر باشه. 1. ریفلاکس معده (GERD) و ترش کردن • ریفلاکس معمولاً وقتی اتفاق می‌افته که اسفنکتر پایینی مری ضعیف باشه. • استرس، اضطراب و فشار داخل شکم می‌تونن شدت ریفلاکس رو بیشتر کنن. • یوگا با فعال‌کردن شاخه پاراسمپاتیک سیستم عصبی خودمختار، استرس رو کاهش می‌ده. • حرکات خاصی مثل “پرانایاما” و وضعیت‌هایی مثل vajrasana (نشستن روی پاشنه‌ها) بعد از غذا، به هضم بهتر و کاهش ریفلاکس کمک می‌کنن. شواهد علمی: مطالعه‌ای در Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine (2013) نشون داد که ترکیب یوگا با درمان دارویی می‌تونه در کاهش علائم GERD مؤثرتر از درمان دارویی به‌تنهایی باشه. 2. سوءهاضمه عملکردی (Functional Dyspepsia) • ارتباط قوی بین اختلالات گوارشی عملکردی و اختلالات اضطرابی وجود داره. • تمرین‌های تنفسی و ریلکسیشن در یوگا باعث کاهش فعالیت سمپاتیک و افزایش ترشح آنزیم‌های گوارشی می‌شن. شواهد علمی: مطالعه‌ای در Journal of Ayurveda and Integrative Medicine (2018) نشون داد که بیماران با سوءهاضمه عملکردی که یوگا تمرین کردن، کاهش قابل‌توجهی در نفخ، تهوع و احساس سنگینی بعد از غذا تجربه کردن. 3. زخم معده (Peptic Ulcer) زخم معده در اثر عفونت با H. pylori یا مصرف طولانی داروهایی مثل NSAIDs ایجاد می‌شه. یوگا مستقیماً درمان نیست ولی: • استرس در تشدید زخم نقش داره. • یوگا می‌تونه از طریق کاهش کورتیزول و آرام‌سازی سیستم عصبی مرکزی، به کنترل علائم کمک کنه. مطالعه‌ای در International Journal of Yoga (2012) نشون داد بیماران مبتلا به زخم‌های گوارشی که یوگا و مراقبه انجام دادن، اضطراب و درد شکمی‌شون کمتر شد. 4. بیماری سلیاک • سلیاک یک بیماری خودایمن ناشی از گلوتنه. • تنها درمان اصلیش، پرهیز کامل از گلوتنه. • اما یوگا با کاهش التهابات سیستمیک (از طریق کاهش استرس و بهبود خواب) می‌تونه علائم مزمن مثل نفخ، اضطراب و درد شکم رو در این بیماران کاهش بده. مطالعات روی بیماران خودایمن (مثل روماتوئید آرتریت و لوپوس) نشون دادن که یوگا در کاهش مارکرهای التهابی مؤثره؛ و چون سلیاک هم ماهیت التهابی داره، می‌شه به نقش مکمل یوگا امیدوار بود (گرچه هنوز مستقیماً روی سلیاک پژوهش زیادی نشده).
